نپرس

                         از لحظه های پر انتظارم

                                                           از رویاهای کبوترانه ام

                                   و کلام های بی نبض از سکوتم

               می خواهم

                                   مهتاب بر تن پوشم

                                                                تا تنهای تنها   

                                      با خیالت زاده شوم    تنها با خیالت ......

                 کلافه ام از

                                 نجابت کلامهایم

                                                          از اشتیاق پر تردیدم

                                   گویی        خالی از شجاعتم             برای آغاز  ....

                      کاش ساده بود

                                                مثل نفس بریدن

                                                                                                          ۲۵مهر ۱۳۸۸

        سالها پوک گذشت

                          و حیات به من خیره ماند

                                                  تا رویاهایم با خیال تهی شدند

         تو فریاد زدی

                         بین ماندن و رفتنم

          پرنده جیغ کشید

                               و  هوا پر از صداهای شکسته شد ...

          زمان ایستاد

                  روح گیجم نفس کشید

                                               و لبهایم هیچ نپرسیدند

           تا نقطه ی آغاز باشد

                             دیروزهای که تا امروز در تردید گذشت

                                                             بیچاره ذهنم در رویا حبس بود ..... 

                                                                                                  ۱۲ شهریور ۸۸

             بیزارم

                از تقدیر بلعیده شده ِ

                                 در گلوی خقفان

           گامهایم بر این خاک ترک خورد

                                                آه دستانم !

                                                               دستانم در پوسته ی زمین ریشه دواند

            تنم از این لبریزی

                                       عریان

                                                          چشمانم زاشک ریزان

             خسته ام

                          بر بودنم تکیه مکن

                                               من اسیر  ِ  

                                                              سنگینی جبرُ ماندنم

                    آه ُ    وایُ    وای

                                               از این  

                                                             آهُ     وای ُ    وای

                کسی فریاد سکوتم

                                          را شنوا نیست

                                                             گویی همه در مبهوتی بی پاسخی

                                         مرده اند

                اینجا انتهاست یا ابتدا ؟

                                             زخمی تقدیر ُ بی  فردایی ام..........

                 باور زخمی شدن فردا

                           مجال بالیدن نیست مرا

                                   پرواز در گره های ذهنم اسیر ماند

                 و آتش در ریشه هایم جوشید

                                    مرا اینجا رها کنید

                                   چو کولی کور و غریب

                                        تا نبینم و ندانم

                                   راه کدام سوست .....

                خورشید امروز در دستان ابر مچاله شد

                         و غرش ابرها گریه شد

                  تا درختان بر زمین سایبان نباشند

                         آه گویی بی قرارم .....

                                                                                                                    تابستان 88

                  از یاد برده اند

            هم آغوشی مهتاب و آب را

                 آنان که حتی تلنگر خورشید بیدارشان نمی کند

             نفس بکش

                          تا وحشت

                                     پرواز تشنه ی اوج شود

             برهنه کن چشمانت را

                   باران دلتنگی فرشتگان است

             ماندن اتفاق ساده ی نیست

                            فریاد کن 

                              بدار آویختن

                                    لحظه هایت را ...............

                                                                                                             تابستان 88

           مرا به جرم نگفته ها تبعید نکنید

          کافی ست نگاهم را به آئینه بسپارید

                         گریه نمی کنم

               باور ماندن تلخ است

                               در تردید نفسها

                                         و چرت ذهن ها

           هنوز زنده ام  !

                       با زانوهای بریده از حس

                                                  در بستر خیس باران ...

                                                                                       تابستان88

                امروز لکنت تردید ِ  لطیف بودنم

                                                     در عریانی زخمی روزگار

                                                        نگاه ها بی نشان

                                                          لبها بی صدا      

                   سرزنش عصیانی محبتم

                                              خموشم

                                                         ملولم

                                                                    از درد لبریز دلواپسی

                    گویند :

                              دل نبندیم و نجوییم و نگیریم

                                                                  چه رسالت ننگینی

                   عجب

                            سفر بی همسفری

                                                  بتن بر تنم پیله ای صبر

                                                                                مجال پروانه شدن نیست مرا ....................

بهار 87

          سردی بنفش مرگ

                      در رگهایم جاری ست

           گویی در تنم

                         فرصتی باقی نیست

             های های

                          هوی هوی کشان

             نفس بر لبم زخمی ست

                         در نگاه زرد آسمان

                          تردید جاری ست

            گویی درآسمان

                         رقص بازی ست

           بر تنِ هر درخت کویر خوابید

           روی هر شبنمی قندیل خندید

                      این تنم

             بر سپیده آرام لغزید

               نغمه ای مرغکان

             چه بی صدا خوابید

           در صدای بغض آلود ِ طوفان

                قامت کوهمان

              چه بی صدا لرزید

           در  نفس ها حس بودنی

                هنوز باقی ست

            زردی آسمان سرخ پوشید .                                        

زمستان 86

       رنگ چشمهایم ابری ست

                           در هجوم خوابهای گنگُ

                 خیال گیج

        با حس پوسیده

                          در پیله ی نمدیده ی تردید

        تعبیر سوتهای باد

                          تپیدن دل زنگ زده ام شد

            باز باران

                               مرا بدرقه نکرد

       خورشید دستی تکان داد

                        و شب افتاد بر صورت ماه .......

        این گریه   نیست

          خنده ی ترک خورده ی من است

        این صدا نیست

          فریاد سکوت زخمی فاصله هاست

        این تردید نیست

          شجاعت بی حس عبور شیشه کنار سنگ است

        این پرنده نیست

         پرواز در کبودی قفسی بی دیوار است

        برخیز

        می خواهم با آبی تبخیر شده ی زندگی

         بر ریشه های بودنت جاری شوم

                    هیس   !

         سکوتِ  جاری شده در این حس سبز را زخمی مکن

                    آرامتر !

              باز آرامتر ، در کنارم جوانه زن ......   

         پاره کن ز تنم لباس ِ

                      پلاسیده ی اندوه را

          در آینه به فرصت ِ

                       یک لبخند شناور شو

  رخ به رخ                                                                                                                                                                              

   رو به رو                                                                                                                                                                                                                                    

           با لحن باران با من برقص

                 به ریتم پرواز

                   با من ببال

             خاک ِ دلم تشنه ی

                        قدمهای توست

          بخواب بر آبی بی لمس خیالم

              امروزحس

          قاصدک شدنم                                                                                                         

         حس بی وزنی

                 درونم جاری ست

          سکوت بر تن ِ

          پروازم تازیانه می زند

               بخند  ،  قه قه کن

          قامت سکوت را

          با ملودی لبخندی  بشکن

                می خواهم

          اسیر حس پروانه ها شوم

                                  می خواهم

                                              هم آغوش مهتاب شوم

         آفتاب بر زمان حراج شد 

           زیر سایه ات ماندم

        با نگاهی خیس از نور

        و دستانی پراز شکوفه های یخ

                    من

        بی نفس در طغیان خاکستر محو می شوم

                    و تو

        چه بی رحمانه به بهتِ  بودنم آب می زنی

                 صدا نزن مرا

            آسمان بی باران می چکد

            و من هنوز بی قرار بارشم 

            بگذار  آسمان   عریان  شود

                                                              آفتاب که نیامد 

                                                           شاید بارا ن  بیاید .......

                     بمان

        بغض یخ زده ی چشمانم را بشکن

        می دانم حرفهایم  هنوز کال است

                و من پیرتر از زمان

                  اسیر حس آفتابم

                        آسمان

                    با توام  آسمان

               خاک مرا نجات نداد

                نور مرا نجات نداد

               من نارسیده ی زمینم

        می خواهم در بی طاقتی ابرها محو شوم

              دست باران هنوز عریان است

                تن رنگین کمان زخمی

                         و من

          بی قرار زیر آوار ابرها می مانم

              بهانه نیست ماندنم

             نجوای باران بر خاک

                رقص باد با باران

               کالی من  بر زمین

                                   کافی نیست  ؟ ............

       تکه تکه های احساسم از انتظار جا ماند

          با باوری رسوب شده در ذهن

       و شقیقه های بنفش ملتهب

              زیر سقف

                        آرامش کوتاه

        با هوای دم کردۀ کدر

        پنجره هم کمی آفتاب قرضمان نداد   

                         اما ماندم

                    گیج گیج مثل مه ....

        در سایه های بی نفس

        بی تو ماندم

                     غرق در

        ریشه های خشکیده ی آفتاب

        و ترا فریاد می زنم

        تا زمان بیدار شود

                تو

                           سکوت بر لبم کشیدی

                           تا نگفته ها

                           در گلو اسیر شود .....

        از آتش عریانم

                  زیر سنگسار شعله های بودنت

        چو پروانه ی اسیر

         قفسی پر زآتشم

         حس ماندنم

                      در آتش جوانه می زند

         و شرم از تو

         بر پیشانی ام می بارد

         کاش مرا خاکستری بود

                         تا با تو آفریده می شدم

         نگذر از سردی بی قراریم

               برایم آفتاب بیار

                  مرا با آتش

                 خاکستری نبود

      بی تو تا

      بی رنگی خاطره ها

                     سقوط می کنم

      می شکنم

      مثل چروکیدگی خاک

                            روی آینه

      و ناتوانم از تکلم تکرار بی قراریم

                    کمک کن

      حادثه ها در دلم ورم کردند

      می خواهم در خلوت ، حضورت غرق شوم

                     تو تمام منی

            مرا در حوصله ی تنگ تنها مگذار

       قفلهای جهان را باز کن

                 درهای بی دلیل را بشکن

      و سراغ مرا از چلچله ها بگیر  

      تا الفت له شده ی زمان زنده شود

              ساکت نباش

         صدایت را به من هدیه کن

        بی تو

               ته نشینم

        و اسیر سماجت تیرگی ها

        بی تاب از نعره های دلواپسی

                        و بهانه ی رنگ باخته

                              که تو نیایی

        با دردی

                  مانده در حنجره

        و حسی که به هوش نیامد

        کنار مزن مرا

                      از اضطراب  پر رنگ

        و لحظه های آویزان

                                            بر انتظار

                بی تو

               با هلهله ی غمگین پرت می شوم

         از بستر خیس ابرها

                          به عمق تنی خالی

          و تهی می شوم

           روی نبض آبی دستانت

           با لبخندی پر از شکوفه های خیس

                و تو می روی

                        بی آنکه غبار از زمان بتکانی

                و من

           در انعکاس بی تو

                       خاک می شوم

                                                   تو بمان

                                    مرا به باد بسپار ............. به باد

       آسمان را سنگسار کن

       فانوس مرا دزدیدند

               در شبهای کبود بی تو

               مرور مکن

       بی قراری نگاه خیسم را

                               در کهنگی عادتمان

       دلهره ی بودنمان هنوز زخمی ست

       رنگ رسوایی

               من  جیغ  کشید   

       و تو با سردی لبخند

                              آب شدی

                 و چه آرام

       در هق هق باران آب شدیم

                    تو

       تمام مرا فرو ریختی

                 در نگاهی

                           که نقش آمدنت می زد

             بردار

             ته مانده های دل تنگی یمان را

             آهسته بیا

             بگذار صدای آمدنت

                                فریاد شود .............

       روزی می آید

       که خورشید

               بر بامها بایستد

       و دستان تاریکی

                     در زمین اسیر شود

        روزی که کودکان

                     به جای سنگ

         آوار آزادی شود

         و تن کوچه ها

                 به جای تیغ و تیر و سنگ

          سپید

            با گل سرخ آذین شوند

            چو روی تن شاخه  

                         پرچم صلح بوسه زند

          خاک وطن

          از اشک شوق مادران

                             غسل شود

          آری

                 آری

                   سالهاست

          دست مردانش

                    با صلح ناآشناست

          به دستانشان گل مریم

                            هدیه می دهم

          و روی سرخی آتش می نویسم

                                              آتش بس   .............. 

       در تقاطع سایه هایت می مانم

       تا تمام حس زمان سبز شود

                و تو مرا چو سکه ی در آب غرق می کنی

       تا بغض حبابها شکسته شود

                                    بی خبری 

       آب بر لبانم حلقه بست

                       تا حبابی نشکند

                       چه حادثه ای

         سهم تو سرخی زمان شد

         سهم من بوسه ی آب ......

        باور نکن انکار اشکهایم را

               بگذار

        رقص نگاهت آب شود

                                چشمانم

                                      آینه ی نگاه توست

         چه تنهایی در نگاهم

                                و من  باز تنها  .......

                     گریه کن مریم

          تا تن آینه بشکند

                              نمی خواهم در انزوای تکرار وجودت  تنها بمانم

       آفتابت شکست

               من میان

       سایه ات افتادم  

       همه سکوت خواندند

                    تا صدای پای تو بیدار شود

       در جراحت لحظه ها

       قدم بزن

       تمام کن حوصله ی جدایی را

           زمان

       بی رمق در یخ زدگی نگاهم

       آب می شود

       و بغض بی خوابیم

                             می شکند

       چشمانت را ببند

       وقتی نگاهت رنگین کمان را می شوید

       من در بارش خیالت

                           می میرم ....

         دلم در

         حوصله ی تنگ

                     اسير ماند

         با بي قراري

         بي نبض

           و مات زدگي زمان به آينه

                            و تو

          بي خبر از روزهاي زخمي ام

                      مي ماني

                                   در باوري

          پر از خالي ...

            با نگاهي دوخته به كبودي

                             لحظه ها 

          مي خواهم

           روي پاهاي مهر شده ات بايستم

          در هجوم

           بي تو بودن ها

           برايم از ماندن  

                  نگو

           حوصله بي تو بودنم

                            سر رفت ......